Przy każdym kroku sprawy coraz bardziej
się komplikują, nic nie można już odzyskać, ale czekał. Z każdym dniem życie
było coraz trudniejsze. Jej nie ma, porwali ją, Melanie zachowuje się jak gdyby
nigdy nic! A oni… wciąż szukają! Nie ma jej od dwóch tygodni, a wszystko
zaczyna się komplikować. Wszystko zaczyna… tracić sens. Nie ma już przyszłości,
nie ma wspólnych kłótni i rozmów, które w rezultacie i tak kończą się tym
pierwszym.
Jerry rozprowadzał towar po różnych
klubach, Sara była za to stałą bywalczynią klubu… Ramireza… Plan był prosty, a
zarazem skomplikowany. Walka Jacka i Orczyka odbywa się za tydzień, ale przez
ten czas Kim już może zginąć. Jack i Mika mieli obstawiać wejścia, Julia z Miltonem
opracowywali system, a Jerry i Sara w środku robili demolkę, by Grace –
kujonka, która zaczęła z nimi współpracować, pokazując swoje prawdziwe oblicze
buntowniczki, mogła poszukać Kim. Plan prosty, ale ryzykowny i trudny do
zrealizowania. Grace pójdzie sama w tą „przepaść”. Akcja ustalona na 23:00.
Zegarek na nadgarstku każdego bezlitośnie odlicza sekundy do ustalonego czasu. Jack
przybliżył zegarek do ust.
- Na trzy! – każdy w odpowiedniej
pozycji ustawił się w klubie. – Jak tu jej nie ma, to nie wiem gdzie… trzy…
dwa… ruchy! – Sara złapała pierwszą szklankę rzucając w Jaydena i jego ludzi.
Jerry złapał kij baseballowy, który schował pod stołem i zaczął wszystko
demolować. Stolik… sofa… drzwi… na końcu zaczął okładać ochroniarzy. Sara
używając swoich idealnych zdolności karate, położyła już kilku na ziemię. Grace
czekała dwie minuty, jak kazał jej Jack, i ruszyła do korytarzy. Ludzie
uprawiający niestworzone figury, narkomani, pijacy, ale po Kim ani śladu.
- Nie ma jej! – krzyknęła do zegarka,
gdy jakiś pajac zaczął ją obejmować i całować. Przerzuciła go przez ramię, tak
jak nauczył ją Rudy – zapisała się do dojo. – Spieprzaj! – facet zwijał się z
bólu, a dziewczyna uciekła, gdzie pieprz rośnie. W środku policja już wkroczyła
do akcji. Jack i Mika schowali się w krzakach przed klubem, a Sara i Jerry
przyczepili się do sufitu ( były tam belki, na które wskoczyli ). Ostatnia
alternatywa… bar… Grace szybko przemknęła pod stolikami i schowała się w
przerwie na złączeniu blatu. Nagle rozległ się alarm i urządzenia zaczęły
wariować. Julia i Milton! Na twarzy
Grace pojawił się uśmiech. Wychyliła się lekko i zobaczyła zakrwawioną twarz
Jaydena.
- Bu! – dziewczyna pisnęła głośno i
wstała. Jayden niebezpiecznie się do niej zbliżył, a ta złapała butelkę i
roztrzaskała mu ją o głowę. Leżał na ziemi, ale był przytomny.
- Gdzie Kim? – krzyknęła i kopnęła go. Już nie jestem szarą kujonicą! – Gadaj!
– on tylko zaśmiał się głośno.
- Nigdy się nie dowiesz! – po tych
słowach Grace rozbiła mu na głowie kolejną butelkę, kopnęła i uciekła. Na
zewnątrz spotkała resztę.
- I co? – zapytał z nadzieją Jack.
- Nic… - wszyscy spuścili głowy. – Ale
załatwiłam tego… Jaydena ! – uśmiechnęła się. Wszyscy spojrzeli na nią ze
zdziwieniem.
- Yyyy… Co? Ale? Jak? Ty? Jaydena? –
jąkał się Milton.
- Tak! Butelką w łeb i już po nim! –
wszyscy się zaśmiali. Jack spojrzał z powagą na siostrę, ta również mu się
przyglądała.
- Za godzinę u nas w garażu! Mamy sprawy
do omówienia! – wszyscy posłusznie rozeszli się do domów. Jack z Sarą obmyślali
już plan.
- To by było na tyle. Wiesz, co
braciszku? Czasem mam wrażenie, że jesteśmy bandytami, a nie tymi „dobrymi” –
zaśmiała się spojrzała na brata. Oboje weszli do domu i po cichu zeszli do
garażu. Sara wyjęła planszę do rysowania i zaczęła rozrysowywać plan. Jack
uważnie się jej przyglądał.
- Rozumiesz?
- Ani trochę!
- To JESZCZE raz!
Kim siedziała na małym łóżku, zamknięta
w czterech ścianach. Była tu zamknięta od… chyba dwóch tygodni. Ramirez
przynosił jej czerstwy chleb i brudną wodę. Blondynka miał przed oczami tylko
czarne tło. Miała przy sobie telefon, który zdążyła schować, zanim wszystko jej
zabrali. Ale co z tego! Nie było tu czegoś takiego jak zasięg. Drzwi znów się
otworzyły, a do środka weszła Melanie, ta obrzydliwa, nędzna Blue. Dziewczyna
podeszła do osłabionej Crawford.
- Jak miło! Kim jeszcze żyje! Ale już
niedługo cię wykończę! Będziesz miała szczęście, zanim cię uśmiercę, za trzy
dni obejrzysz jak Orczyk zabije Jacka na ringu! – zaśmiała się szyderczo, a Kim
nie wiedziała zbytnio o co chodzi. Spojrzała na nią dziwnie. – O! to ty nic nie
wiesz? – blondynka pokiwała przecząco głową. – Twój BYŁY chłoptaś jest nielegalnym
bokserem! Tak i na dodatek walczy w klatkach! – znów słychać było tylko śmiech
Melanie. – I to przez niego tu jesteś! Widzisz, tak łatwo było go przekonać,
żeby z tobą zerwał, by cię chronić! Zerwał z tobą i był ze mną, bo się o ciebie
bał. Ale potem się przespaliście i wszystko popsuł. Zerwał ze mną, ale w szkole
oficjalnie jesteśmy razem! Cóż za zrządzenie losu, prawda? – Kim wpatrywała się
jak zaklęta w dziewczynę i próbowała przetrawić otrzymane informacje. Jack ją
okłamał, nie powiedział jej o tym jakże istotnym szczególe. Crawford się
wściekła, choć udawała niewzruszoną.
- Kim ty w ogóle, tak naprawdę jesteś? –
spytała od niechcenia Kimberly.
- Jestem córką szefa Jacka i twoim
największym koszmarem! – krzyknęła i kopnęła Kim prosto w twarz. Dziewczyna upadła
na ziemię z hukiem. Melanie jeszcze parę razy kopnęła ją twarz, nogi i brzuch. Słyszała
jak Crawford ciężko oddycha i z satysfakcją oddaliła się od nieprzytomnej już
Kim.
- Gdzie to do cholery jest? – krzyczała Mika.
Miała tylko znaleźć jakieś rajstopy! A tu nagle wszystkie wyparowały.
- Jesteś pewna, że były tu? – Jerry stał
obok niej i obejmował ją czule.
- Jeżeli tego nie znajdę zawiodę Jacka i
Sarę!
- Ale to tylko ciemne rajstopy! W sensie…
- zaczął liczyć na palcach. – tylko siedem par rajstop!
- Ciekawe po co jej rajstopy? –
zastanawiała się głośno Finkle. – Może to będą kominiarki? MAM! – oboje wyskoczyli
przed okno w łazience i ruszyli do domu Jacka.
- Jesteśmy. – zakomunikowali na wejściu.
W garażu byli już Milton, Julia oraz Grace.
- Super! Masz rajstopy? – Mika pokazała
siedem opakowań. – Dobrze… - Sra odetchnęła z ulgą. Wzięła z rogu wielką,
czarną torbę.
- Co tam? – Jerry nie dokończył, gdyż
starsza Brewer zaczęła wyciągać z niej pistolety, noże i kastety. – Co to? –
krzyknął przerażony Jerry.
- Zamknij japę! – podeszła do każdego i
dała po jednym pistolecie i nożu. – Kastetami chyba umiecie się posługiwać! Ruchy!
– wszyscy ruszyli za nią… pod ścianę? Dziewczyna włożyła rękę za regał i przed
nimi pojawiły się drzwi. Przyłożyła rękę do czytnika.
- Sara Brewer… Zaakceptowano! – wszyscy spojrzeli
na rodzeństwo dziwnie.
- Mój tatuś jest agentem! – powiedziała krótko
Brewer i ruszyli do Sali… treningowej. – To przez następny tydzień ćwiczymy
posługiwanie się bronią. Tajniacy już wiedzą o naszym planie, więc pod koniec
zabiorą wszystkich do więzienia. Nie chcą się mieszać, żeby tamci nie zabili
Kim. Mamy tylko tydzień i tylko jedno podejście. Albo uratujemy Kim i przeżyjemy…
albo wszyscy zginiemy. Jeżeli nie od pocisków, to nas będą torturować, więc
jeżeli coś pójdzie nie tak, macie to. – podała im małe, zielone tabletki. Mika chciała
już o coś zapytać. – To trucizna! – wszyscy przełknęli głośno ślinę. Szykowała się
walka na śmierć i życie…
zero akcji, ale cóż mam doła :( Rozdział dla AleXandry Howard, która mnie tak bardzao pocieszała i nie chyba dzięki niej się nie zabiła ( już nad tym myślałam ) :) Kochana jesteś nieziemska :D nie będę tu wam się tłumaczyć, jak się czuję, bo po co? :) Chcę wam tylko oświadczyć, że wielkimi krokami zbliża się koniec opowiadania... :D do zoba ;****** Kocham was ♥ P
Ps. przepraszam was, że nie komentuję, ale nie mam czasu :/ mam trzy konkursy i naukę! Nie daję rady, dopiero w weekendy nadrabiam czytanie rozdziałów na waszych blogach, więc czasem muszę przeczytać nawet 3 rozdziały na jednym blogu :P przepraszam was ♥

